Konya baharı karşılıyor…
Her yer cıvıl cıvıl, rengarenk. Uzun ve sert geçen günlerin ardından doğa, adeta yeniden doğuşunu ilan ediyor. Ağaçlar çiçek açmış, çimler yeşermiş… Toprak, içindeki sabrı bir anda güzelliğe dönüştürmüş gibi. Yaratıcının mucizesi gözler önüne serilmiş; bakmasını bilene, durup düşünene, hissedene…
Bu uyanış sadece doğanın değil, insanın da uyanışı olmalı aslında. İçimizde yeni umutlara kapı aralayan bu bahar, kirlenmiş, savaşların gölgesinde kalmış dünyaya sessiz ama güçlü bir meydan okuma gibi. “Hala güzellik var” diyor, “hala umut var.”
Bunca güzelliğin ortasında insan nasıl durup tefekkür etmez? Nasıl olur da bu kusursuz düzen karşısında akletmez? Doğa, hiç şaşmadan tekâmülünü gerçekleştirirken; her yıl aynı sadakatle yeniden canlanırken, insanın hala bu ahenge uzak kalması ne büyük bir çelişki…
Oysa her açan çiçek, her yeşeren dal bize bir şey anlatıyor: Sabır, denge, teslimiyet… Ve en önemlisi şükür. Bahar, sadece bir mevsim değil; bir hatırlayış aslında. Sahip olduklarımızı, görmezden geldiklerimizi, fark etmeden tükettiğimiz güzellikleri…
Konya’ya bahar geldi.
Ve bu yeşeriş, bu renkli doğa bize bir kez daha haykırıyor:
Şükretmemiz gereken ne çok şey var…
